Vroeger vond ik regels altijd heel vaststaand en dor. Het voelde voor mij alsof ze onbeweeglijk waren en mensen opdroegen wat ze moesten doen. Op deze opvatting van mij ben ik tegenwoordig steeds meer aan het terugkomen. Ik heb ontdekt dat een regel ruimte biedt in plaats van beperking.
Tuurlijk, je maakt een bepaalde keuze wanneer je voor een regel kiest. Ik kan niet meer voor alle opties kiezen die ik eerst wel had, maar een regel biedt in ruil daarvoor wel verdieping. Die andere opties kan ik nog wel onderzoeken (want ze blijven interessant), maar ik overweeg niet meer om ervoor te kiezen.

Bid
Het beeld ‘wandelen met God’ komt voor mij dicht in de buurt hoe ik bidden beleef. God gaat met je mee en is met je onderweg. Het ‘praten’ onderweg voelt vertrouwd en veilig. Soms gaat dit praten op in de stilte van mijn hart, waar woorden fluisteren of gevoelens dansen. Een andere keer praat ik juist hardop, of is er een duidelijke vraag in mijn binnenste.

In deze relatie kan van mijn kant een confronterende vraag komen, wanneer ik bijvoorbeeld Auschwitz bezoek of een in een moeilijke periode in mijn leven zit. Dan denk ik dat God er niet is, dan voel ik Hem in elk geval niet, dan is het ‘gewoon’ maar geloven dat het eens weer goed zal gaan en dat God er nog steeds is. Tijdens die moeilijkere periode, of daarna, zie ik ineens een klein lichtje, blijkt Hij er wel te zijn.
God lost mijn problemen niet op en staat niet buiten mijn angst of pijn, maar doorgrond deze en probeert nabij te zijn. Hoe Hij nabij is, weet je niet van tevoren, maar wanneer Hij nabij is, voelt het meestal met een kwinkslag.

In de Bijbel lees ik verhalen. In deze verhalen zijn mensen en God verbonden met elkaar, gaan mensen elk hun eigen verbinding aan met God. Het zijn verhalen die richting geven aan mijn leven, of mijn leven juist op zijn kop zetten, om zelf richting te zoeken. Het zijn verhalen die nooit één antwoord hebben, maar je uitdagen jouw betekenis ervan te vinden. Voor mij zijn het verhalen die met je mee reizen, net zoals God dat doet. Ik lees de Bijbel het liefst met anderen omdat hun andere perspectief het verhaal verrijkt, of ik lees Bijbelteksten in stilte (met achtergrondteksten erbij om ze te kunnen plaatsen) om ze tot mij te laten doordringen. Voor mij is de Bijbel een boek dat je nooit uitgelezen hebt.

Wanneer ik soms probeer te beseffen hoe het voelt dat God ons overstijgt, voel ik mij nederig en borrelt het woord overgave in mij op voor hoe ik mij dan voel. Uiteindelijk gaat het niet om mij, hoewel ik denk dat iedereen zijn/haar eigen ding doet en dat goed is, maar om iets veel groters wat ik nooit kan bevatten (wat ook wel weer prettig is). Bij deze overgave hoort ook liefde en vertrouwen: uiteindelijk ben ik niet diegene die het weet, maar God weet het en dat is genoeg voor mij.

Bemin                                                                                                                                                                                                                    Tijdens mijn levensreis is het een uitdaging om mij thuis te voelen in deze wereld. Ik kan mij snel verbinden met de natuur en voel mee met het leed van anderen, maar het maakt me ook kwetsbaar om mezelf aan anderen te laten zien. Nu ontdek ik dat ik mijn angsten over anderen mag loslaten, omdat ik ontdek dat niet alleen de natuur mijn thuis is, maar ook mensen in deze wereld. Anderen zijn niet eng of donker.

Wanneer ik mij met een ander verbindt, bijvoorbeeld door een gesprek, ontdek ik dat ik mij kan herkennen in een ander, dat je verbinding maakt. Soms voelt de ander juist heel anders dan jij, door een andere opvoeding, cultuur of wereldbeeld. De ander is dan ontzettend anders dan ik, maar dan leer ik van die ander omdat hij of zij zo’n ander perspectief heeft dan ik.
In ontmoetingen met de ander waar verbinding plaatsvindt op een of andere manier, wanneer je de ander ruimte geeft om zichzelf te zijn en je openstaat om iets van die ander te leren, kan je volgens mij iets van God zien.

Ik hoop dan ook, náást mezelf te beminnen, steeds meer van de ander te houden. Te houden van wat die ander maakt tot wat diegene is, met eigen interesses, dromen en achtergronden. Dit doet mij denken aan de presentiebenadering, wat ik voor mezelf ook meer aan het onderzoeken ben.

De Binnenkamer

Het bijzondere van de Binnenkamer is voor mij het bidden van de getijden. Het met regelmaat bidden en Bijbellezen met elkaar doet iets met mij. Ik raak meer in gesprek met God en met de Bijbel en kan hierin ontwikkelen.

Ik hoop ook van harte dat het Klooster in de Cloud doorgaat, zodat ik na mijn stage nog steeds mee kan bidden, tussen de drukte van mijn studie door. De gemeenschap die er al is en zich nog verder zal ontwikkelen, steunt voor mij ook op de regel, om dichterbij God en bij elkaar te komen.