Er wordt nog wel eens een tegenstelling neergezet tussen bidden en handelen

Veel mensen in onze westerse samenleving zijn praktisch ingesteld. Ze willen graag wat doen voor hun medemensen. En ze zien niet in wat bidden daar nu aan kan toevoegen. Ze beschouwen zichzelf als ‘doeners’ en niet als ‘bidders’. Dat geldt zeker voor mensen met een protestantse achtergrond. Hoewel ze de waarde van het gebed niet ontkennen, zoeken ze hun kracht toch vooral in een praktische vorm van christendom. Het protestantisme kent ook geen contemplatieve tradities. Toch zien we juist ook binnen de protestantse kerken dat de belangstelling voor gebed en meditatie toeneemt, en dat vormen van monastieke spiritualiteit in de belangstelling staan. Er is blijkbaar een innerlijke behoefte aan spiritualiteit, aan vormen van omgaan met God.

Zelf heb ik die behoefte al van jongs af aan gevoeld, en hoewel ik een extravert persoon ben en graag heel actief bezig, heb ik de weldaad leren ontdekken van een meditatieve, biddende omgang met God. Ik ervaar vaak, dat dit mij sterker maakt. Dat mijn geloof meer van binnenuit komt en minder afhankelijk is van uiterlijke omstandigheden. Bidden en mediteren leert mij om spiritueel op eigen benen te staan. En dat geeft mij weer de kracht en de moed om open te staan voor mijn medemensen. Bidden helpt mij om kritisch naar mijzelf te kijken, het helpt mij om goede keuzes te maken in mijn omgang met mensen. Het geeft mij ook de broodnodige relativering. Want als de verantwoordelijkheid voor bepaalde mensen zwaar op mij drukt, kan ik in gebed en meditatie dat ook loslaten en in Gods handen leggen. Niet dat ik daarmee mijn eigen verantwoordelijkheid afschuif, maar ik kan dan wel beter relativeren en zo kan ik er weer tegenaan. Bidden helpt mij dus om vol te houden in het beminnen van mijn naaste.

En zo heeft, omgekeerd, beminnen ook invloed op mijn bidden. Want gebed en meditatie isoleren mij niet van de wereld om me heen. Ik neem die wereld mee in mijn gebed. Voorbede maakt daar een onmisbaar element van uit. Daarom vind ik het initiatief van de Binnenkamer ook zo mooi. Dan ben je biddend betrokken bij een bredere gemeenschap, lees je samen dezelfde Schrift en bid je een gemeenschappelijk gebed. Zo wordt wat heel persoonlijk is, een binnenkamer, tegelijk een open ruimte waarin mensen verbonden zijn